Dromen van geluk

Wanneer je jong bent, ben je nog vervuld met dromen. Later ga je dit en later doe je dat. Je hebt het gevoel dat de wereld aan je voeten ligt en alles lijkt mogelijk.
Maar dan… je krijgt je eerste baan, je eerste serieuze relatie, je eerste kind. Je dromen verdwijnen zonder dat je het door hebt naar de achtergrond. Je focus ligt op je gezin. Op het verdienen van geld. Om je man en kinderen gelukkig te zien. En jij? Jij bent er toch ook nog!

Ja! Gelukkig wel! En jij mag er ook zijn. Wat er vooral verandert, is je rol. Was je in eerste instantie alleen verantwoordelijk voor jezelf, nu zijn daar andere mensen bij gekomen. En als je een goede relatie hebt, dan deel je die verantwoordelijkheid. Je hebt de rol van moeder aangenomen, maar ook die van vrouw, vriendin, kostwinnaar wellicht, huishoudster, inkoper, kok, etc. In ons leven heb je heel veel verschillende rollen. En je hebt plek voor genoeg. Het is vooral belangrijk om de balans er in te vinden.

In een gezin heeft iedereen een rol. Je kinderen mogen gewoon lekker kind zijn. Dat is hun rol. Maar samen met je partner deel je de andere rollen. Jezelf zijn verdient daar ook een belangrijk plekje in. Door de juiste balans te hebben, samen met je partner, kun je elkaar die belangrijkste rol gunnen. Je gunt elkaar de ruimte en de tijd om jezelf te zijn. Dit hoeft helemaal niet ten koste van je gezin te gaan.

En dan komen de dromen weer om de hoek kijken. Doordat je rol gedurende de jaren verandert, passen ook je dromen zich aan. Doe je dit niet, dan zul je altijd bezig zijn met achterom kijken. Wat als? Maar ik wilde dat? Had ik maar… Zo denken vreet energie. En levert alleen maar negatieve energie op. Want op deze manier zul jij nooit gelukkig zijn met je leven!

Op deze manier zul jij nooit gelukkig zijn!

Ooit heb je de keuze gemaakt voor je partner en voor je kinderen. Je wist dat deze keuze je leven zou veranderen. De wereld ligt nog steeds aan je voeten, maar vanaf nu staan er meerdere paar voeten naast je. Je kunt nu achterom gaan kijken. Zonder hen kon ik… Had ik toen maar… Niet doen! Neem de verantwoordelijkheid voor die keuze. Accepteer dat je nu deze rol hebt. Je hoeft je dromen echt niet op te geven. Je dromen zijn vanaf nu alleen maar voller geworden, want je hoeft ze niet meer alleen te hebben.

Wanneer je in het verleden leeft en alleen maar bezig bent met welke dromen je bent verloren, zorg je voor een oneindig negatieve spiraal. Want niets is goed genoeg voor je. Iedereen en alles houdt je tegen. Je focust je vol op de dromen uit de tijd dat je alleen was. Want dat was jouw droom. En dus wordt je boos op datgene wat je nu tegen houdt. Je werk, je kinderen, je partner, je inkomen. Je hebt het gevoel dat zij jou in de weg staan en dat jij niet jezelf kunt zijn. Onzin!

Door te leven in wat je toen wilde, zonder te kijken naar wat nu mogelijk is, zul je nooit gelukkig zijn. Je zult altijd blijven denken dat een ander je tegen houdt. Zonder door te hebben dat je dit zelf doet. Het maakt niet uit of je gaat scheiden, of je een andere baan neemt of gaat verhuizen. Nooit zul jij je gelukkig voelen. Tot je naar jezelf gaat kijken. Accepteer je nieuwe rollen. Wees er van bewust dat het leven nou eenmaal verandert en dat je verantwoordelijkheden ook veranderen. Je groeit, je leven groeit met je mee. 

Jij bent diegene die jezelf in de weg staat

Dat dit niet makkelijk is, heb ik zelf ook ervaren. Op een bepaalde dag kreeg ik te horen dat ik chronisch ziek ben. Iets wat ik al wel wist en wat dus niet heel schokkend was. Maar wat ik erna te horen kreeg, van een psycholoog notabene, dat heeft mij in een flink dal gegooid. Ik moest stoppen met het zoeken naar oplossingen. Ik moest het opgeven en accepteren dat ik heel veel dingen niet meer kon. Beter als dit zou het nooit worden.

Oef, dat kwam hard aan! Ik moest het opgeven! 
Dat voelde alsof mijn wereld instortte. Al mijn dromen moest ik laten vallen. Ik zou nooit de persoon worden die ik van binnen nog voelde zitten. Ik moest het opgeven…

Wat die psycholoog ontzettend fout deed, was het woordje opgeven gebruiken. Want het is niet opgeven. Wat je moet doen is het accepteren. Accepteren dat het op dit moment is zoals het nu is. Dat betekent niet dat het over een jaar exact hetzelfde is. Het kan dan beter zijn, maar heel realistisch genomen ook slechter. Gelukkig had ik een goede therapeut en die leerde mij om van dag tot dag te gaan leven. Dat accepteren niet hetzelfde is als opgeven. Door dit besef liet hij mij weer in mijn dromen geloven.

Sinds die diagnose ben ik ontzettend gegroeid. Ik accepteer mijn lichaam en de klachten die ik dagelijks heb. Ik heb mijn leven ingericht naar wat ik kan. Ik weet hoe ver ik kan gaan en wat dit mij na afloop kan kosten. Ik heb niet opgegeven. Ik heb de controle terug genomen. En natuurlijk ben ik soms ook enorm gefrustreerd omdat iets niet kan. Ik ben ook maar een mens. Wat ik wel heb gedaan is de rol op mij genomen. En deze een plek bij de andere rollen gegeven. Als ik zou willen kan ik terugkijken naar hoe ik hiervoor was en wat ik toen allemaal kon. Ik kan dagelijks gaan klagen over dit stomme lijf. Mopperen hoe de ziekte mij tegen houdt. Maar waarom? Wat schiet ik daar mee op? Helemaal niets. Het levert alleen frustratie, verdriet negativiteit en waarschijnlijk meer klachten op.

Stop met achterom kijken

Mijn dromen heb ik aangepast. Aan de rol van moeder, partner en chronisch zieke. Ze zijn nu nog mooier geworden en als ik een droom behaal, dan voelt dat als een prachtige overwinning waar ik samen met mijn gezin heerlijk van kan genieten. Dus stop met achterom kijken. Kijk naar hoe je nu in het leven staat en pas je dromen daar op aan. Wanneer jij je rollen een plekje kunt geven en ze kunt accepteren, ben je hard op weg om jezelf te zijn en je geluk te vinden.