Gastblog: Sarah

Voortaan kun je hier ook artikelen vinden van onze gastbloggers! Zij bieden een kijkje in hun eigen leven, met persoonlijke verhalen, eigen ervaringen en hun eigen unieke kijk op de wereld.

Ons allereerste gastblog is geschreven door Sarah.


Ik ben Sarah. 37 jaar oud ( of jong, dat ligt aan hoe oud ik me die dag voel 😉 ) Ik heb 2 kinderen, een zoon van 14 en een dochtertje van 5.

We hebben een hoop trammelant beleeft en dragen onze rugzak met ervaringen met ons mee. Dat brengt me meteen op een mooi thema: omgaan met teleurstellingen of slechte ervaringen.

Want je bent vast niet zomaar op deze site terecht gekomen. Misschien zocht je informatie omdat je je leven op een andere manier vorm wilt geven. Misschien was je op zoek naar iets wat je aansprak om je handvaten te geven over hoe je dingen die je meemaakt beter een plek kan geven, voel je je gehinderd door stress, emoties als angst of depressies.

Hoe dan ook, iets wat je graag zou willen veranderen.

Wij, mensen, zijn ontzettend divers in het verwerken van emoties, gedachten en gebeurtenissen. De één word bijvoorbeeld heel goed in het doen alsof alles zo goed gaat, terwijl een ander verdrinkt in een slachtofferrol.

Uitersten.

Wat is nu de juiste en beste manier om om te gaan met teleurstellingen of nare ervaringen en de bijkomende gevoelens? Ik denk dat de beste manier is, de manier is die bij jou past en je verder helpt!  Zwelgen in zelfmedelijden is wat we vaak geneigd zijn om te doen. Want het is ook vreselijk wat je is aangedaan! Dat mag niet. Dat kan niet. Dat hoort niet.

Maarr…soms gaat het niet eens bewust.

We zeggen soms dingen die een ander onbedoeld kwetsen, doen soms anderen pijn terwijl we ons  dat niet voorgenomen hebben.  En het praat het niet goed en ik heb het ook zeer zeker niet over ontzettend ingrijpende situaties, Maar het heeft mij geholpen om te leren relativeren. Om mezelf tot rust te brengen. Of om het simpelweg na te vragen bij een ander.

Een opmerking die geplaatst word. Een blik die je raakt en onzeker maakt. Een baan die aan je neus voorbijgaat terwijl je je er al zo op had verheugd. Een relatie die beëindigd word omdat je niet meer samen verder kan, of wilt  We kennen het allemaal. Maar ermee omgaan is bij iedereen verschillend.

Kijk eens bij jezelf. Hoe ga jij om met zulke dingen?

Verstop je je achter een lach? Word je boos of chagrijnig? Kruip je het liefste weg onder een deken? Stop je je vol met eten? Wat doe jij? En vooral: helpt het je? Met helpend bedoel ik: brengt het je vooruit? Of haalt het je naar beneden en verstoort het je balans? Als het je voor jouw gevoel verder helpt is het prima, of ben je nog niet toe aan verandering.

Is je antwoord nee?

Dan denk ik dat dit een goed begin is om het anders te leren doen. Want het is een proces waar je achter moet staan. JIJ moet het doen. En hoewel het soms kleine stapjes vooruit zijn en het echt tijd in beslag neemt zal het je uiteindelijk dat brengen waar je zo naar zoekt: Rust. Ruimte in je hoofd en lijf.

Vroeger op kinderkoor zongen we een liedje met daarin de tekst: “ Alleen als wij het samen doen, dan kunnen wij zoveel. Dan zijn we sterk en vormen zo een machtig groot geheel. Dan zeggen we dus smalend niet: ”Ik heb jou niet nodig hoor!” maar reiken blij elkaar de hand, en zijn daar dankbaar voor!” 

Want samen kom je verder dan alleen. Schroom niet om hulp te vragen. Keten je niet vast aan je eigen negatieve gedachten en/of emoties. Je bent zoveel waard. Zo’n waardevol mens.

Welkom op de wereld! 

Welkom hier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *