Gepuberliefde – door Sarah

Bijzonder. Hoe snel we gehecht en gewend raken aan een persoon in ons leven. Hoe snel de gewenning toeslaat als je iemand dagelijks spreekt en wat een impact het heeft wanneer we om wat voor reden dan ook diegene los moeten laten..

In mijn vorige blog schreef ik over een keuze maken en jezelf trouw blijven. Maar verdikkie! Wat is het moeilijk!

Ik heb geen invloed op een beslissing van een ander. Kan slechts hopen en loslaten. Maar hoe laat je los wat je graag vast wil houden?

Want ik mis hem. Mis de gesprekken. Mis de bliepjes van mn telefoon. Mis het gevoel van m’n hart dat een sprongetje maakte als het van hem was. Maar ook voel ik de sluipende onzekerheid, “Waren zijn woorden wel echt? Was ik wel de enige? Waren de gevoelens wel echt ?”. En ondanks dat ik inmiddels 37 jaar ben, voel ik me als een puber die voor het eerst verliefd is.

En ik vraag me af of ik niet te oud ben voor deze dingen.

Anderszijds heb ik weer even mogen proeven van dat gevoel wat je krijgt bij iemand. Van voelen hoe het anders kan. Van een connectie met iemand hebben. Van verlangen naar meer terwijl mijn lijf echt zo slapende was de afgelopen jaren.

Spijt heb ik niet.

Ik weet dat ik mezelf moet beschermen tegen meer pijn en ingewikkelde toestanden, maar weet wel dat verliefd zijn pas leuk is als het wederzijds is en je er wat mee kan doen op een manier die past bij je principes. Zet het er maar even bij want ja, ik had door kunnen gaan ermee. Maar ik hou van eerlijkheid en waar eerlijk het langst duurt hou ik liever m’n principes vast. In plaats van iets over mezelf afroepen wat mezelf geen goed recht doet.

Maar ja…dat missen he?

En de hoop. Hoe fijn zou het zijn wanneer hij kiest voor mij. Voor een leven met mij. Ik zou beter moeten weten maar kom op, hoop moeten we hebben toch?

Soms moeten we iemand niet steeds tweede kansen geven, maar een ander een eerste kans. Maar goed…loslaten. Want het is niet aan mij.

Raar is het wel. Dat je je zo puberaal voelt wat de liefde aangaat. We weten als volwassene allemaal hoe een gebroken hart voelt. Want weinig hebben meteen de liefde van hun leven gevonden en blijven echt hun leven lang samen.

Op sommige momenten wil ik de tranen uit mn hoofd janken. Wil ik de beperking eraf halen en gewoon weer de draad oppakken, maar hoe serieus neem ik mezelf dan?

Nee, ik wil niet in een situatie stappen die niet houdbaar is. Dan liever even verdrietig, dan liever even een leegte voelen. Liever even de puber zijn met het gebroken hart en dan weer de draad oppakken en verder gaan! 

Want zoals ze zeggen: ”Als deze liefde bij je hoort komt hij bij je.  En zo niet; zwemmen er genoeg andere vissen in de zee!” .

Maar helaas viel ik net voor die sappige makreel… met een relatie….

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *