Weglopen

Ken je dat gevoel? Bezig willen zijn. Het lukt je echt wel om even rustig te zitten. Maar als snel komt dat gevoel weer. Je wilt iets doen. Ergens heen of ergens mee bezig zijn.

Ik ken het wel. Maar al te goed. Hoe meer onrust in mijn hoofd, hoe meer ik afgeleid wil worden. Want dat is wat bezig zijn mij oplevert: afleiding. Dan hoef ik niet na te denken over wat mij dwars zit. Dan voel ik de pijn even iets minder. Dan kan ik weglopen voor mijn verantwoordelijkheid.

Want dat is wat ik dan doe… Ik loop ervoor weg.

Een jaar geleden zijn wij verhuisd en alhoewel er nog eea moet gebeuren, is er nu op dit moment niets wat gedaan moet worden. Ik heb dus alle recht om op de bank te ploffen en te genieten van wat we hebben. Toch lukt dit mij niet. Ja, ik ben hartstikke happy hier. Waarom zoek ik dan nog steeds projectjes om te doen?

Diep van binnen weet ik het wel. Want zodra ik nu rustiger aan ga doen, ga ik de vermoeidheid merken. Wat in mijn geval betekent dat ik het nóg rustiger aan moet doen. Ik heb namelijk chronische pijn en vermoeidheid. Zolang ik bezig ben, loop ik voor de realiteit weg. En in deze situatie is de realiteit nou eenmaal dat ik al sinds de verhuizing ver in mijn reserves aan het graven ben.

Eigenlijk moet ik een stap terug doen en rust nemen. Ik wil het alleen niet. Want dan word ik geconfronteerd met mijn ziekte en ja, wie vind dat nou leuk?! Dus blijf ik door denderen. Zo nu en dan gedwongen een dag rust. Om de volgende dag weer net zo hard verder te gaan.

Het stomme is, is dat ik weet dat ik dit doe. Ook dat ik dit niet zou moeten doen. Die rust heb ik hard nodig. En de barstjes zijn bijna dagelijks wel te merken. Maar waarom lukt het mij dan niet om die verantwoordelijkheid te nemen?

Zo voelt het soms in ieder geval. Alsof ik er niets doe. Weglopen is natuurlijk ook veel makkelijker. Je verantwoordelijkheid nemen is ontzettend moeilijk. Ga maar eens na bij jezelf.

Want wie zijn er weleens te lang bij een partner gebleven? Terwijl je weet dat het allang voorbij is. Hopend dat de ander de stap neemt. Zodat jij het niet hoeft te doen.

Of een baan die niet bevalt. Maar je werd liever ontslagen dan dat je ontslag nam.

Of thuis blijven wonen, terwijl jij je rot irriteert en je ouders en andersom. Gewoon omdat het makkelijker is om weggestuurd te worden dan zelf weg te gaan.

Ja, het is makkelijker om anderen het te laten regelen. Maar zou je niet de baas willen zijn over je eigen leven? Waarom neem je dan niet de verantwoordelijkheid?

Ik neem de verantwoordelijkheid en ga een stapje terug doen. Geen projectjes meer, niet overal heen gaan. Ik ga beter slapen, vaker mijn rust pakken en dagelijks een ommetje de natuur in. Zodat zowel mijn lijf als mijn hoofd de rust kan krijgen die het nodig heeft. Het is mijn leven en ik ben daar zelf verantwoordelijk voor en niemand anders!

Kijk nu eens eerlijk naar je eigen leven. Waar zou jij nu de verantwoordelijkheid over mogen nemen?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *